7 zasad bycia fajnym facetem, których nie da się udawać

Zobacz też: Dlaczego „bad boy” działa na pierwszej randce i przegrywa na dziesiątej — rozwijamy tam ten temat z innej strony.

Każdy zna takiego faceta. Nie jest najgłośniejszy przy stole, nie ma najdroższego zegarka i wcale nie musi wygrywać każdej dyskusji, ale kiedy wchodzi do pokoju, ludzie się cieszą. Dzwonią do niego, gdy trzeba pomóc przy przeprowadzce, i dzwonią do niego, gdy jest powód do świętowania. Nikt nie potrafi jednoznacznie powiedzieć, na czym polega jego przewaga — po prostu „jest w porządku”.

Problem w tym, że większość poradników próbuje ten fenomen sprowadzić do zestawu sztuczek: odpowiednia postawa, odpowiedni ton głosu, odpowiednia pauza przed odpowiedzią. To działa mniej więcej tydzień, bo poza da się utrzymać krótko, a charakter widać na dystansie. Poniżej znajdziesz siedem zasad, które nie są technikami wywierania wrażenia, tylko nawykami. Każdą da się ćwiczyć od jutra i każda ma swoją cenę — bo gdyby jej nie miała, wszyscy byliby fajni.

1. Autentyczność, czyli koniec z graniem kogoś innego

Autentyczność to nie licencja na mówienie wszystkiego, co ślina przyniesie na język. To spójność: to, co myślisz, mówisz i robisz, jest mniej więcej tym samym. Facet, który przy kumplach ma jedne poglądy, przy dziewczynie drugie, a przy szefie trzecie, po pewnym czasie przestaje być czytelny — i ludzie instynktownie przestają mu ufać, nawet jeśli nie umieją wskazać powodu.

Jak to robić w praktyce? Zacznij od drobiazgów, bo tam kłamiemy najczęściej. Nie znasz zespołu, o którym wszyscy mówią — powiedz, że nie znasz, zamiast kiwać głową. Nie czytałeś książki — nie udawaj, że czytałeś. Nie stać cię w tym miesiącu na wspólny wyjazd — powiedz to wprost, zamiast wymyślać chorobę babci. Brzmi banalnie, ale to właśnie te mikro-udawania budują człowieka, który nigdy nie jest do końca sobą.

Przykład z życia: kolega ciągnie cię na siłownię o szóstej rano, bo „prawdziwi faceci trenują przed pracą”. Wersja nieautentyczna: idziesz trzy razy, cierpisz, potem znikasz i wymyślasz wymówki. Wersja autentyczna: mówisz, że rano jesteś bezużyteczny, i proponujesz wspólny trening o dziewiętnastej. Jedna z tych wersji kończy się treningiem, druga kończy się wstydem.

2. Dystans do siebie, czyli umiejętność bycia bohaterem własnego żartu

Nic tak nie męczy otoczenia jak facet, przy którym trzeba uważać na słowa. Każda uwaga odbierana jako atak, każdy żart wymagający natychmiastowej riposty, każda porażka wymagająca wyjaśnienia — to kosztuje energię wszystkich dookoła. Dystans do siebie jest odwrotnością tego stanu: pozwalasz, żeby świat czasem się z ciebie pośmiał, bo wiesz, że twoja wartość nie zależy od jednej wpadki.

Konkretny trening: kiedy następnym razem ktoś rzuci w twoją stronę zaczepkę, policz w myślach do dwóch, zanim odpowiesz. W tych dwóch sekundach zadaj sobie jedno pytanie — czy to naprawdę atak, czy zwykłe podpuszczanie? W dziewięciu przypadkach na dziesięć to drugie. Wtedy najlepszą odpowiedzią jest przyznanie racji i dorzucenie czegoś od siebie: „Tak, parkowałem tyłem cztery minuty. Rekord życiowy”.

Uwaga na pułapkę: dystans do siebie to nie to samo co ciągłe deprecjonowanie własnych osiągnięć. Facet, który na każdy komplement odpowiada „e tam, przypadek”, nie jest skromny — jest po prostu niewygodny. Naucz się mówić „dzięki” i kropka.

3. Decyzyjność, czyli podejmij wybór i weź go na siebie

„Mnie wszystko jedno” brzmi jak elastyczność, a jest przerzucaniem odpowiedzialności na innych. Jeśli wszystko ci jedno przy wyborze restauracji, filmu, terminu i trasy, ktoś inny musi za ciebie wykonać całą pracę — a potem jeszcze wysłuchać, że jednak było za drogo. Decyzyjność to gotowość do powiedzenia „robimy tak” i przyjęcia konsekwencji, jeśli wyjdzie średnio.

Jak to ćwiczyć bez popadania w dyktaturę:

• Przy błahych sprawach ustal sobie limit czasu — trzydzieści sekund na wybór lokalu i koniec dyskusji.
• Proponuj konkret zamiast pytania otwartego: nie „co chcesz robić w sobotę?”, tylko „jedziemy w sobotę nad wodę, pasuje?”.
• Przy sprawach ważnych zbierz informacje, ale ustal deadline decyzji — inaczej analiza zamieni się w unikanie.
• Kiedy wybór okaże się zły, powiedz to na głos: „moja decyzja, mój błąd, poprawiam”. To zdanie kupuje więcej szacunku niż dziesięć trafionych wyborów.

Przykład z życia: wyjazd we czterech, nikt nie chce rezerwować noclegu, bo „jeszcze zobaczymy”. Facet decyzyjny wybiera miejsce, wysyła link, pisze ile na głowę i do kiedy trzeba przelać. Wyjazd się odbywa. Reszta grupy do dziś uważa, że to on ma najlepsze pomysły — a on po prostu jako jedyny cokolwiek zaproponował.

4. Szacunek, który nie zależy od widowni

To najprostszy i najbardziej bezlitosny test charakteru: jak traktujesz ludzi, którzy nie mogą ci się odwdzięczyć ani zaszkodzić. Kelnerka, kurier, ochroniarz, konsultant na infolinii, ktoś, kto właśnie zajechał ci drogę. Jeśli twoja uprzejmość włącza się dopiero wtedy, gdy rozmówca jest ważny, to nie jest uprzejmość — to kalkulacja, i ludzie ją wyczuwają szybciej, niż myślisz.

W praktyce szacunek to zwykle kilka konkretnych zachowań: patrzysz w oczy i mówisz „dzień dobry” osobie, która cię obsługuje; nie podnosisz głosu na kogoś, kto nie odpowiada za problem, z którym dzwonisz; nie opowiadasz przy stole historii, w której ktoś nieobecny wychodzi na idiotę; nie komentujesz wyglądu ludzi, którzy o to nie prosili. To nie jest poprawność polityczna, tylko elementarna higiena bycia wśród ludzi.

Osobna kategoria to szacunek wobec cudzego czasu. Spóźnianie się „bo korki” przez dziesięć lat z rzędu to nie pech, to komunikat: mój czas jest ważniejszy niż twój. Wyjedź piętnaście minut wcześniej — to najtańsza inwestycja w reputację, jaką możesz zrobić.

5. Miej coś swojego, czyli pasja zamiast pustego kalendarza

Facet, który poza pracą i przewijaniem telefonu nie ma nic własnego, prędzej czy później zaczyna żyć cudzym życiem — cudzą karierą, cudzym związkiem, cudzą drużyną. Pasja nie musi być spektakularna ani dochodowa. Może to być bieganie, gitara, majsterkowanie, wędkarstwo, gotowanie, szachy albo remontowanie starego motocykla w garażu. Chodzi o to, żeby istniał obszar, w którym robisz postępy niezależnie od tego, czy ktoś je zauważa.

Dlaczego to ma znaczenie dla otoczenia? Bo człowiek, który ma swoje zajęcie, jest po prostu ciekawszy w rozmowie i mniej uzależniony emocjonalnie od innych. Ma o czym opowiadać, ma dokąd pójść w gorszy tydzień i nie oczekuje, że partnerka albo kumple wypełnią mu całą wolną przestrzeń.

Jak zacząć, jeśli szczerze nie masz żadnej pasji? Nie szukaj „tej jednej właściwej”. Wybierz cokolwiek, co kiedyś cię kręciło, i daj temu dwa miesiące po dwie godziny w tygodniu — wpisane do kalendarza jak spotkanie, którego się nie przekłada. Po ośmiu tygodniach albo złapiesz bakcyla, albo z czystym sumieniem odpuścisz i spróbujesz czegoś innego. Gorsze od złego wyboru jest tylko brak wyboru.

6. Słowność, czyli twoje „tak” ma coś znaczyć

Reputacja to w gruncie rzeczy statystyka: ile razy powiedziałeś, że coś zrobisz, i ile razy faktycznie to zrobiłeś. Nie da się jej odbudować jednym wielkim gestem, bo składa się z setek drobiazgów — oddzwonienia, oddania pożyczonej wiertarki, przyjścia na urodziny, o których mówiłeś, że przyjdziesz.

Najskuteczniejsza zmiana jest nudna: obiecuj mniej. Większość niesłownych facetów nie jest złymi ludźmi — po prostu w momencie rozmowy chcą być mili i mówią „jasne, pomogę”, zanim sprawdzą kalendarz. Zastąp automatyczne „tak” zdaniem „sprawdzę i odpiszę ci do wieczora”, a potem naprawdę odpisz, choćby odmownie. Jasne „nie” jest o wiele bardziej cywilizowane niż „tak”, które rozpływa się w ciszy.

Przykład z życia: kolega prosi o pomoc przy przenosinach w sobotę. Wersja pierwsza — mówisz „spoko”, w piątek piszesz, że jednak nie dasz rady, kolega wynajmuje ekipę w panice. Wersja druga — mówisz od razu, że sobota odpada, ale możesz podjechać w niedzielę z autem. Druga wersja to mniej godzin pracy, a dziesięć razy więcej wiarygodności.

7. Dbanie o siebie, czyli to nie próżność, tylko sprawność

Ostatnia zasada jest najbardziej fizyczna i najczęściej mylona z narcyzmem. Nie chodzi o rzeźbę, drogie kosmetyki ani liczbę selfie. Chodzi o to, żebyś miał zasoby: siłę, żeby wnieść pralkę na trzecie piętro, kondycję, żeby nie odpaść na wycieczce z dzieckiem, i sen, dzięki któremu nie warczysz na ludzi o siedemnastej.

Minimalny zestaw, od którego warto zacząć:

• Ruch, który realnie wykonasz — trzy sensowne treningi w tygodniu biją siedem wymyślonych na papierze.
• Sen traktowany jak trening, a nie jak resztka doby; stała godzina wstawania działa mocniej niż stała godzina kładzenia się.
• Regularne badania i wizyta u dentysty — dorosłość polega między innymi na tym, że umawiasz je sam.
• Higiena i ubranie w rozmiarze, który faktycznie nosisz; czyste buty i dopasowana koszula robią więcej niż cokolwiek z metką.
• Trzeźwa ocena używek — jeśli weekend zawsze kosztuje cię dwa dni regeneracji, to nie jest odpoczynek.

Wszystkie te punkty łączy jedno: konsekwencja, nie intensywność. Facet, który przez trzy tygodnie trenuje sześć razy w tygodniu, a potem znika na pół roku, wypada gorzej niż ten, który od dwóch lat biega dwa razy w tygodniu bez żadnej dramaturgii.

Te siedem zasad ma wspólny mianownik: żadna z nich nie działa na pokaz i żadna nie daje efektu w tydzień. Autentyczność, dystans, decyzyjność, szacunek, pasja, słowność i dbanie o siebie to nawyki, które sprawdzają się dopiero w dłuższej perspektywie — i dlatego są odporne na podrabianie. Nie musisz wdrażać wszystkich naraz. Wybierz tę jedną, przy której poczułeś ukłucie, i popracuj nad nią przez najbliższy miesiąc. Reszta zwykle podciąga się sama.