Hipoglikemia to spadek poziomu glukozy we krwi poniżej 70 mg/dl (3,9 mmol/l). Glukoza jest głównym paliwem mózgu, dlatego organizm reaguje na jej niedobór szybko i wyraźnie. Wartość poniżej 54 mg/dl oznacza już hipoglikemię istotną klinicznie, wymagającą natychmiastowej reakcji.
Typowe objawy to drżenie rąk, zimne poty, kołatanie serca, nagły głód, osłabienie, zawroty głowy i kłopoty z koncentracją. Charakterystyczne jest tempo: niedocukrzenie rozwija się w ciągu kilku minut, podczas gdy zwykłe zmęczenie narasta stopniowo. W ciężkich przypadkach może dojść do zaburzeń świadomości, a nawet utraty przytomności.
Leki z grupy GLP-1, takie jak semaglutyd czy liraglutyd, stosowane samodzielnie rzadko wywołują hipoglikemię. Pobudzają wydzielanie insuliny w sposób glukozozależny, czyli głównie wtedy, gdy poziom cukru we krwi jest podwyższony. Ryzyko wyraźnie rośnie u osób z cukrzycą typu 2, które łączą GLP-1 z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika — w takim zestawieniu lekarz zwykle koryguje dawki pozostałych leków.
Pierwszą pomocą jest reguła 15/15: przyjmij 15 g szybko wchłanianych węglowodanów (na lekach GLP-1 najlepiej w płynie, np. sok albo glukozę rozpuszczoną w wodzie), odczekaj 15 minut i zmierz cukier ponownie. Jak radzić sobie z niedocukrzeniem podczas treningu, opisujemy w tekście o Ozempicu, sporcie i wydolności. Nawracające lub ciężkie epizody zawsze zgłoś lekarzowi — to sygnał, że leczenie wymaga korekty. To hasło ma charakter edukacyjny i nie zastępuje porady medycznej.