Szum jedzeniowy (ang. food noise) to potoczne określenie uporczywych, natrętnych myśli o jedzeniu, które kręcą się po głowie niezależnie od tego, czy organizm faktycznie potrzebuje energii. Osoba doświadczająca tego zjawiska planuje kolejny posiłek tuż po skończeniu poprzedniego, wraca myślami do przekąsek w szafce i toczy ciągłe wewnętrzne negocjacje w stylu „zjeść czy jeszcze wytrzymać”. To stały, męczący sygnał w tle, którego siłą woli trudno wyciszyć.
Od zwykłego głodu odróżnia go kilka rzeczy. Głód fizjologiczny narasta stopniowo, daje wyraźne sygnały z ciała — ssanie w żołądku, spadek energii, rozdrażnienie — i mija po posiłku. Szum jedzeniowy potrafi być głośny nawet przy pełnym żołądku, bo napędza go układ nagrody w mózgu, a nie realne zapotrzebowanie na kalorie. Dlatego jedzenie przynosi tu najwyżej chwilową ulgę, po której myśli szybko wracają.
Wiele osób przyjmujących leki z grupy analogów GLP-1 opisuje, że szum jedzeniowy wyraźnie cichnie albo wręcz znika — i to właśnie ten efekt, obok mniejszego apetytu, bywa dla nich największym zaskoczeniem terapii. Pełne wyjaśnienie mechanizmu i badań: Szum jedzeniowy — co to jest i skąd się bierze.