Dawka podtrzymująca to docelowa dawka leku z grupy GLP-1, którą pacjent przyjmuje długoterminowo po zakończeniu etapu stopniowego zwiększania dawkowania. To punkt, w którym terapia się stabilizuje: organizm zdążył się przyzwyczaić do działania leku, a osiągnięty efekt — kontrola apetytu, redukcja masy ciała czy wyrównanie poziomu cukru — jest podtrzymywany przez kolejne miesiące leczenia.
Leczenie analogami GLP-1 praktycznie nigdy nie zaczyna się od dawki docelowej. Standardem jest start od niskiej dawki i powolne jej podnoszenie co kilka tygodni — ten proces nazywa się tytrowaniem dawki. Powód jest praktyczny: leki z tej grupy spowalniają opróżnianie żołądka i wyraźnie oddziałują na układ pokarmowy, więc zbyt szybkie wejście na wysoką dawkę oznacza spore ryzyko nudności, wymiotów, zaparć lub biegunki. Stopniowe zwiększanie daje organizmowi czas na adaptację i sprawia, że większość osób znosi początek terapii znacznie łagodniej.
Wysokość dawki podtrzymującej oraz tempo dochodzenia do niej lekarz ustala indywidualnie — na podstawie efektów leczenia, tolerancji leku i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Wbrew intuicji dawka podtrzymująca wcale nie musi być najwyższą dostępną dawką danego preparatu: u części osób satysfakcjonujący efekt utrzymuje się na niższym poziomie i podnoszenie go dalej mija się z celem. Działa to też w drugą stronę — jeśli skutki uboczne są uciążliwe, lekarz może zatrzymać terapię na dawce, którą pacjent dobrze toleruje. Samodzielne zmienianie dawki bez konsultacji z lekarzem to prosta droga do nawrotu apetytu albo nasilenia dolegliwości żołądkowo-jelitowych.