NEAT (ang. non-exercise activity thermogenesis) to energia, którą organizm zużywa na całą codzienną aktywność poza zaplanowanym treningiem. Chodzenie po mieszkaniu i do sklepu, wchodzenie po schodach, stanie w kolejce, gotowanie, sprzątanie, noszenie zakupów, gestykulowanie, wiercenie się na krześle. Siłownia, bieganie czy rower to osobna kategoria — NEAT jest wszystkim pomiędzy.
To najbardziej zmienny element dobowego wydatku energetycznego. Z badań Jamesa Levine’a z Mayo Clinic wynika, że u osoby z siedzącym trybem życia NEAT odpowiada za mniej więcej 15% dziennego wydatku energii, a u kogoś ruchliwego albo pracującego fizycznie może przekroczyć 50%. Między dwiema osobami o zbliżonej masie ciała różnica sięga nawet 2000 kcal dziennie. To więcej, niż da się nadrobić jakimkolwiek treningiem.
Przy leczeniu GLP-1 NEAT ma znaczenie, bo spada po cichu. Mniejsza podaż jedzenia, zmęczenie w pierwszych tygodniach po zwiększeniu dawki i dolegliwości żołądkowe sprawiają, że człowiek automatycznie mniej chodzi, częściej siada, skraca spacery i wybiera autobus zamiast piechoty. Nikt tego nie planuje, mało kto zauważa. Efekt jest podwójny: część deficytu, który miał zrobić lek, zostaje zjedzona przez mniejszy ruch, a organizm dostaje mniej bodźców do utrzymania mięśni. Szerzej opisujemy to w tekście GLP-1 a mięśnie: ile naprawdę tracisz i jak to zatrzymać.
NEAT najłatwiej kontrolować liczbą kroków z telefonu lub zegarka. Sprawdź swoją średnią sprzed leczenia i porównuj ją co kilka tygodni — spadek o 2–3 tysiące kroków dziennie to sygnał, że warto świadomie dołożyć ruchu.