Jak odkryć śmielszą stronę seksu we dwoje

Zobacz też: Fantazje seksualne we dwoje – jak o nich rozmawiać i które realizować — rozwijamy tam ten temat z innej strony.

Ochota na coś śmielszego w łóżku rzadko przychodzi nagle. Zwykle narasta powoli: w związku, który działa, w którym jest bezpiecznie i przewidywalnie — i właśnie ta przewidywalność zaczyna uwierać. To nie znaczy, że coś jest zepsute. Znaczy, że pojawiła się ciekawość, a ciekawość jest w seksie paliwem, nie usterką.

Problem zaczyna się tam, gdzie jeden z partnerów traktuje tę ciekawość jak projekt do wdrożenia na drugiej osobie. Śmielszy seks nie jest czymś, co się komuś robi. To coś, co dwoje ludzi buduje razem — albo nie buduje wcale.

Skąd się bierze chęć na więcej i dlaczego to nic dziwnego

Fantazje o dominacji, uległości czy oddaniu kontroli są znacznie bardziej powszechne, niż wynikałoby to z tego, jak rzadko ludzie o nich mówią. W ankiecie amerykańskiego psychologa Justina Lehmillera, przeprowadzonej wśród ponad czterech tysięcy dorosłych Amerykanów, 93% kobiet i 81% mężczyzn przyznało, że fantazjowało o byciu zdominowanym seksualnie, a 85% mężczyzn i 76% kobiet — o dominowaniu nad partnerem. Analiza opublikowana w 2015 roku w „The Journal of Sexual Medicine”, w której 1516 dorosłych oceniało 55 różnych fantazji, doprowadziła autorów do podobnego wniosku: motywy uległości i dominacji należą do fantazji powszechnych, a nie rzadkich czy odbiegających od normy.

Z tych liczb płynie jednak inny wniosek niż ten, po który sięga się odruchowo. Nie brzmi on „skoro wszyscy o tym myślą, to twoja partnerka też chce to robić”. Fantazja i chęć realizacji to dwie różne rzeczy — spora część ludzi lubi wyobrażać sobie scenariusze, których nigdy nie chciałaby przeżyć. Statystyka mówi tylko tyle, że warto zapytać. Odpowiedź należy do drugiej osoby.

Dlatego punktem wyjścia nie jest technika ani gadżet, tylko obopólna chęć. Seks, w którym jedna strona realizuje scenariusz, a druga go znosi, nie staje się śmielszy. Staje się gorszy — najpierw dla niej, a po kilku tygodniach także dla ciebie, bo bierność partnerki czuć od razu.

Rozmowa jako punkt wyjścia: konkretne zdania

Najtrudniejsze jest pierwsze zdanie, więc warto mieć je przygotowane. Kilka, które realnie otwierają temat, zamiast go zamykać:

• „Czytałem, że większość ludzi ma fantazje, o których nigdy nie mówi partnerowi. Ciekawi mnie, czy ty też — i chętnie powiem pierwszy.”
• „Co z tego, co robimy, lubisz najbardziej? Chciałbym robić tego więcej, tylko nie jestem pewien, czy dobrze zgaduję.”
• „Mam pomysł, który mnie kręci. Powiem ci go, a ty spokojnie możesz powiedzieć «nie» — nic się wtedy nie stanie.”
• „Jest coś, czego kiedyś chciałaś spróbować, a odpuściłaś, bo wydawało ci się, że ja tego nie zrozumiem?”

Kilka zasad, które decydują o tym, czy rozmowa się uda. Nie prowadź jej w łóżku ani bezpośrednio przed seksem — to zmienia pytanie w naciskanie. Nie po alkoholu. Nie w trakcie kłótni o coś innego. I nie zaczynaj od najodważniejszego pomysłu z listy, bo wtedy rozmowa kończy się na obronie tego jednego pomysłu, zamiast otworzyć całą resztę.

Dobrze działa też format, w którym nikt nie musi mówić pierwszy. Każde z was zapisuje osobno listę pomysłów i oznacza je: „tak”, „może, pod pewnymi warunkami”, „nie”. Potem porównujecie tylko te, przy których oboje macie „tak” lub „może”. Nikt nie odsłania się bardziej niż druga strona, a rozmowa od razu ma temat.

Stopniowanie: od zmiany scenerii po zabawy z kontrolą

Najczęstszy błąd polega na przeskoczeniu od zwykłego seksu prosto do scenariusza z filmu. Śmielsza strona seksu to skala, a nie przełącznik — i wchodzi się na nią po kolei, sprawdzając po każdym stopniu, jak było.

• Zmiana ram. Inna pora dnia, inne pomieszczenie, wyjazd, seks bez rozbierania się do końca, umówienie się na konkretną godzinę zamiast czekania na nastrój.
• Słowa. Opowiadanie sobie fantazji na głos, wiadomości w ciągu dnia, mówienie wprost, czego się chce, w trakcie. Dla wielu par to największy skok — i najtańszy.
• Zmysły. Przewiązane oczy, ograniczenie dotyku do jednej części ciała, zmiana temperatury, powolność wymuszona zasadą „przez dziesięć minut nie wolno nic przyspieszyć”.
• Ograniczenie ruchu. Przytrzymanie nadgarstków dłonią, potem miękkie wiązania. Zaczynasz od czegoś, z czego partnerka może się sama uwolnić.
• Zabawy z kontrolą. Ustalenie, kto tym razem prowadzi, mocniejsze słowa, klaps, scenariusz z podziałem ról. To poziom, na którym zasady bezpieczeństwa przestają być formalnością.

Minimum, bez którego nie wchodzi się w dwa ostatnie punkty: ustalone słowo lub sygnał przerywający wszystko natychmiast, bez tłumaczenia się (dobrze działa system „zielony — żółty — czerwony”). Jeśli cokolwiek utrudnia mówienie, partnerka trzyma w dłoni przedmiot, którego upuszczenie znaczy stop. Żadnego ucisku na szyję i żadnych węzłów zaciskających się pod obciążeniem — nożyczki o tępych końcach w zasięgu ręki. Nic nowego pod wpływem alkoholu. I zawsze rozmowa po: co było dobre, co było za dużo, co powtarzamy.

Entuzjazm kontra uleganie — jak odróżnić

„Tak” powiedziane po to, żeby zamknąć temat, brzmi zupełnie inaczej niż „tak” z ciekawości. Warto nauczyć się tej różnicy, bo to ona decyduje, czy eksperyment zbliża was, czy cicho oddala.

• Entuzjazm dopytuje: kiedy, jak, a co jeśli. Uleganie mówi „no dobra” i zmienia temat.
• Entuzjazm wraca do tematu sam, następnego dnia. Uleganie nigdy do niego nie wraca.
• Entuzjazm widać w ciele: inicjatywa, tempo, ruch. Uleganie jest nieruchome i czeka, aż się skończy.
• Entuzjazm zgłasza własne warianty. Uleganie tylko przyjmuje twoje.

Zgoda nie jest jednorazowym podpisem. Można ją wycofać w połowie, bez uzasadnienia, także wtedy, gdy dziesięć minut wcześniej wszystko było w porządku. Krótkie „jak ci z tym?” rzucone w trakcie nie psuje nastroju — buduje zaufanie, dzięki któremu następnym razem można pójść dalej.

Co, jeśli to ona chce więcej niż ty

Ten scenariusz zdarza się znacznie częściej, niż sugeruje kulturowy schemat, w którym mężczyzna zawsze napiera, a kobieta hamuje. Bywa, że to partnerka proponuje coś, na co ty nie masz ochoty — i nagle to ty stoisz po stronie granicy.

Zasady są dokładnie te same, tylko role się odwracają. Nie udawaj, że chcesz, żeby nie wyjść na kogoś, kto „nie nadąża” — udawany entuzjazm rozpada się w praktyce i robi więcej szkody niż szczere „nie mam na to ochoty”. Nazwij granicę konkretnie: nie „to dziwne”, tylko „nie chcę być tym, który wydaje polecenia, ale odwrotna wersja mnie ciekawi”. Rozdziel jej apetyt od oceny ciebie — chęć na więcej nie jest komunikatem, że jesteś niewystarczający. A jeśli różnica jest trwała i zaczyna generować napięcie, to dobry moment na jedną wizytę u seksuologa, a nie na wzajemne ustępstwa robione przez zaciśnięte zęby.

Najczęstsze błędy

• Niespodzianka zamiast rozmowy. Wyciąganie czegoś nowego w trakcie, „żeby ją zaskoczyć”. Zaskoczenie w tym obszarze to nie prezent, tylko postawienie pod ścianą.
• Porno jako instrukcja. To scenariusz filmowany pod kamerę, nie zapis tego, co sprawia przyjemność realnym ludziom.
• „Spróbuj chociaż raz.” Naciskanie po usłyszanym „nie” zamienia następne „tak” w bezwartościowe, bo powiedziane ze zmęczenia.
• Alkohol jako sposób na rozluźnienie. Znosi opory, ale znosi też zdolność do trafnej oceny własnych granic — i twojej, i jej.
• Powoływanie się na przeszłość. „Przecież ostatnio ci się podobało” nie jest zgodą na dzisiaj.
• Brak rozmowy po. Bez niej nie wiesz, co powtórzyć, a co odpuścić — i cała skala zatrzymuje się na pierwszym stopniu.
• Zbyt szybka eskalacja. Jedno udane wieczorne doświadczenie nie jest zaproszeniem do przeskoczenia trzech poziomów naraz.

Śmielszy seks we dwoje nie jest kwestią odwagi jednej osoby, tylko tempa ustalanego przez dwie. Paradoksalnie najszybciej dochodzą tam pary, które się nie spieszą: rozmawiają wcześniej, sprawdzają po, i traktują każde „nie” jako informację, a nie porażkę. To buduje zaufanie — a bez niego żaden scenariusz nie zadziała.